Stil zit ik op de bank. Dit jaar treft het me meer dan andere jaren. Op Nederland 3 komen één voor één de overledenen van de oorlog in Afganistan langs. Allemaal jongens van mijn leeftijd. Varierend van de 21 tot 25 jaar. Jongens die midden het leven stonden. Een vader en moeder net zou oud als de mijne, zusjes en broertjes net zou oud als de mijne, achterlatend vol verdriet.
Dan schakelt de tv over naar de Dam. Daar staan steeds ouder wordende veteranen op om de doden te herdenken en te eren. Zelf bijna niet meer kunnen lopen (even doorrekenen, de meeste zullen rond de 84 jaar zijn) en misschien wel de laatste keer dat ze daar zijn.

Achter mij, op de straat start midden in de 2 minuten een auto. De muziek gaat hard aan en ik hoor de overbuurjongens pratend de auto instappen. Op elk ander moment was dit normaal geweest. Op dit moment word ik er boos om.

Alles wat ik denk is "Waarom?"

Samantha : I’m so sick of these people with their children. I’m telling you, they’re everywhere!

Wanneer het lente is begint het allemaal. Jongens worden verliefd op meisjes met korte rokjes. De slippers gaan weer aan de voeten en de kinderen spelen weer buiten.
Sinds oktober woon ik in een vrij bijzondere buurt van Utrecht. Een buurt waar mensen wonen die beschouwt worden als ‘Tokkies’. Tattoos van de Dom, FC Utrecht, alle overleden cesar-hondjes en exen. Rokend en zonnenbank-bruin op een tuinstoel op straat en alleen maar kijken naar wat er aan de overkant gebeurt en discussieren over het eten van vanavond.
Zo woont bij mij aan de overkant een oma en haar dochter en kleinzoon wonen in Zeist. Dit weet ik omdat dit jochie laatst een kwartier huilend voor de deur stond omdat hij niet bij de deurbel kon. Toen ik vroeg waar hij woonde en waar zijn moeder was, zei hij luid snikkend ‘In zeist, boehoehoe!’ Sorry kiddo, dan kan ik je niet helpen…

Vandaag was dit specifieke kind weer met zijn moeder bij oma op bezoek. Ineens komen ze naar buiten en het kind zegt tegen zijn oma: ‘Oma, ik weet een leuk nieuw spelletje’. Oma kijkt hem, met haar sigaret hangend uit haar mond, vragend aan. Het kind kijkt zijn oma aan en gaat verder met zijn verhaal: ‘Nou, dan moet je op de hoek van de straat gaan staan en naar alle meisjes die langs fietsen ‘hey chickie’ roepen!!

Menina.web-log bestaat 4 jaar…

Carrie: "Some people are settling down, some people are settling and some people refuse to settle for anything less than butterflies."

Van een vriendinnetje kreeg ik eind augustus, midden in de man-trouble, een fotolijstje met erin: ‘Als je iets niet krijgt wat je graag zou willen, kan dat soms je geluk zijn’. Ze vertelde mij dat wanneer ik zou weten wat het betekent, ik mijn leven weer bij elkaar had. Dit klopt. Een paar maanden later kon ik met recht zeggen dat ik wist wat het betekende. Inmiddels is het april en al hardlopend met mijn nieuwe trainingschema (jawel om te kunnen dansen moet je je conditie ook op een andere manier trainen) begin ik de dag.
Op een gegeven moment loop ik langs een huis, precies dezelfde als ik in woon. Een oude man (jaar of 60) zit buiten en groet mij. Ik gooi een korte blik zijn huis in. Ik zie een huis als mijn opa en oma, donker, veel onzinnige schilderijtjes en oude foto’s. Dat zet me aan het denken. Hoe komt een man van deze leeftijd in een zelfstandige woning van de SSH? Zet de SSH hem er echt nooit uit? Heeft deze kerel dan echt nooit behoefte gehad aan wat groters? Ik begrijp het niet. Sommige mensen zijn hun leven lang (al dan niet gedwongen) (on)gelukkig in een situatie die ‘gewoon zo gelopen is’.
Ineens krijg ik het, voor de tweede keer deze week, benauwd. Als ik een ding vanaf nu zeker weet, is het het volgende. Ik laat me niet leiden door toevalligheden. Mijn leven deel ik in op de manier zoals ik dat wil en niet omdat het per ongeluk zo gaat.

Hij is eraf gevallen. 981 dagen later…

7 juli 2006 -  14 maart 2009

Big: "I know your friends fine. Charlotte is the brunette, Miranda is the redhead and Samantha is trouble." 

Diep in mijn jas gedoken fiets ik de Maliebaan over. Na mijn werk ben ik even langs twee computerwinkels gefietst. Mijn huidige pc begint aan zijn einde te lopen. Ik heb een nieuwe nodig. Maar daarover later meer.
Ineens hoor ik, terwijl een meisje langs fietst, ‘hey eva!’. Het meisje kijkt om en zegt ‘ownee sorry ik dacht dat je iemand anders was. Een collega van mij heeft ook een beetje rood haar.’

Een beetje rood haar?

Waarom zeggen mensen dit altijd? Een beetje rood haar. Kijk eens goed? Mijn haar is zo rood als een kreeft, een stoplicht, luizen die ongesteld zijn en een vuurtoren! Dat is niet een beetje!!
ik begrijp niet waarom mensen dat zeggen. Zijn ze bang om mij te kwetsen? Is mijn haar helemaal niet zo rood als ik denk dat het is?

Wie het weet mag het zeggen!

Miranda: I spoke to a woman with a masters in finance — all she wanted to talk about was her Diaper Genie. 

Zoals velen van mijn lezers weten roep ik sinds jaar en dag dat ik portugees wil leren. Elke keer pak ik het op, laat ik het vallen, pak ik het wéér op, laat ik het wéér vallen, enzovoort.
Afgelopen week kwam een Duits vriendinnetje van mij met deze site. Een site die eruitziet als een heerlijke kop koffie. Eentje waar je, zoals zij zeggen, gratis en voor niets een nieuwe taal kan leren. Een community van mensen die allemaal in hetzelfde schuitje zitten. Het schuitje van het leren van een nieuwe taal. Natuurlijk heb je daar andere mensen voor nodig. Stimulerende, verbeterende mensen.
Ik heb me direct aangemeld omdat mijn Duitse vriendinnetje hier zo ontzettend enthousiast over was. "Menina, you gotta try this, it’s amazing!"
Na aanmelding kon ik gelijk beginnen. Binnen 10 minuten was ik net zo enthousiast als mijn Duitse vriendinnetje. Wat een heerlijkheid! Wat een goede site!

Na drie dagen consequent (hoe lang ga ik dit volhouden…) ben ik al een stuk verder.
Ik kan de volgende onzinnige informatie aan de portugees sprekende bevolking van de wereld mededelen:

Eu não sou uma motorista de ônibus. Eu sou uma professora.
Eu não tenho duas moedas de prateado. Eu tenho duas moedas de ouro.
Eu veio três prédios. Dois prédios é vermelho. Uma prédio é laranja.
Minha mãe não tem um caminhão de prateado. Ela tem um carro de prateado.

So what do you think!

Carrie: "I will never be the woman with the perfect hair, who can wear white and not spill on it."

Vanmiddag 15.00.
‘Hoi, heb je een afspraak?’
‘Ja, ik ben een beetje vroeg maar ik ga hier wel even zitten.’
R. knikt. Sinds 2 jaar (ongeveer) ben ik weer bij deze kapper. Wat heerlijk om terug te zijn. De bekende geur van de shampoo, de lieve mensen, de sfeer. Ik ga op een heerlijke bank zitten en pak een high fashion magazine en waan me even in de wereld van de glitter en glamour van lingerie-ontwerpers.

Na een tijdje komt R. naar me toe. ‘Loop maar mee’. Ik ga in een stoel zitten en laat mijn haar bekijken. Hij vraagt wat ik wil, de lengte erin laten, laagjes mogen wel extra kort, geen lullige laagjes, als een bolletje. R. knikt en begint allerlei fratsten met zijn schaar uit te halen.

Drie kwartier later sta ik gelukkig buiten.

Wat een kapsel allemaal met je kan doen. Ik kan de hele wereld aan. Voor een klein moment ben ik het meisje met het perfecte haar, het meisje dat wél wit kan dragen zonder vlekken en het meisje dat wél weet hoe ze met een dunne glanzende panty en hoge hakken moet omgaan.

one, you’re like a dream come true
Two, just wanna be with you
Three, girl it’s plain to seeThat you’re the only one for me and
Four, repeat steps one through three
Five, make you fall in love with meIf ever I believe my work is doneThen I’ll start back at one

One… você é meu sonho bom
Two… eu quero ter você pra mim
Three… por muito tempo esperei
Preciso ouvir você dizer sim
Four… te quero eu posso repetir
Five… o que eu te disse até aqui
A qualquer preço eu quero o seu amor
Só serei feliz assim

(Brian McKnight feat. Ivete Sangalo – Back at one)